Ilona Langelaan - De vliegende koffer

Een tijdreis langs forten, geheimen en een geschiedenis die niet vergeten mag worden

De koffer uit de kringloop

Bas en Lena hebben een grote leren koffer mee naar huis gesleept vanuit de kringloopwinkel, bedekt met allerlei stickers met afbeeldingen van forten en soldaten. In zo’n grote koffer past hun hele Nerfgeweren verzameling, zelfs de X-Shot Insanity! Bas maakt de gesp van de koffer los en klapt de koffer open. “Wat een groot ding, we passen er zelfs samen in, Lena!” Bas en Lena gaan grinnikend in de koffer zitten en schrikken zich rot; de koffer stijgt op en ze vliegen met koffer en al het raam uit.

Bestemming fort Buitensluis

De koffer vliegt richting het Hollands Diep en stopt ineens midden boven de rivier. Vanuit de mist komt een jongen in soldatenuniform op hen af. “Welkom”, zegt hij, “ik ben Menno, de wachter van de Stelling van Willemstad. Jullie zijn gekozen om te zien hoe deze plek Holland eeuwenlang heeft beschermd.” Bas en Lena kijken hem stomverbaasd aan, en voor ze kunnen reageren duikt de koffer omlaag, recht naar fort Buitensluis. Terwijl ze boven fort Buitensluis hangen, verandert de omgeving. Soldaten lopen over het terrein, bouwers zijn ijverig bezig. De kinderen bevinden zich midden in de Zuiderwaterlinie - maar dan zoals deze eeuwen geleden was.

Reis door de tijd

Bas en Lena zien Willem van Oranje het polderdorp Ruigenhil aanwijzen als nieuwe vestingstad die later ‘Willemstad’ genoemd zal worden. Arbeiders graven grachten, bouwen bastions en leggen het stervormige patroon aan. Lena fluistert: “Te gek, hier zouden we een geweldig Nerf gevecht kunnen houden.” De koffer tilt hen op naar Fort Sabina, net gebouwd in opdracht van Napoleon. Ze zien de keizer zelf Willemstad bezoeken en nieuwe versterkingen inspecteren. “Hij wist dat deze wateren de sleutel waren tot Holland,” legt Menno uit.

De koffer brengt hen naar 1874. Ingenieurs van Jan Blanken[1] meten, tekenen, bouwen. Bas en Lena zien hoe Fort Buitensluis en Fort Bovensluis verreizen en hoe de stelling wordt verbonden met de rest van de Zuiderwaterlinie. Plots klinkt een luchtalarm. Het decor verschuift naar de Tweede Wereldoorlog. In de verte staan bunkers. Fort Prins Frederik wordt door Duitse soldaten als uitkijkpost gebruikt. Bas en Lena zien families schuilen, net zoals hun eigen overgrootouders dat ooit deden.

Menno wordt een schim

De koffer stijgt weer op, hoger en hoger. Vanuit de verte zien Bas en Lena de stelling van Willemstad langzaam veranderen. Er zijn steeds minder mensen op de forten. Soldaten verdwijnen, de stelling valt stil. “Dit is 1926”, zegt Menno. “Het moment waarom Willemstad geen vestingstad meer is.” Het landschap vervaagt, en Menno zelf ook! “Waarom verdwijn je?” Roept Lena. “Omdat de geschiedenis vergeten wordt,” antwoord Menno. “En zonder verhalen verdwijnt de geschiedenis, dus laat anderen zien wat ik jullie heb laten zien!”

Weer terug

De koffer vliegt terug naar huis, door het open raam de kamer binnen en land zachtjes op de vloer. Ze stappen uit de koffer en doen de door de kamer verspreide Nerf geweren erin, klappen de deksel dicht en schuiven de koffer onder het bed. “Dit gaat natuurlijk niemand geloven,” zegt Bas, “maar we hebben nu wel een goed onderwerp voor onze spreekbeurt!”. “Inderdaad,” zegt Lena, “we zullen Menno’s boodschap doorgeven.”